واژه حج در لغت به معني قصد يا حرکت است، نظر به اينکه در زيارت کعبه و انجام مراسم آن، قصد سفر و حرکت نهفته است، آن را حج نام نهاده اند، قبل از آنکه "حج" يک حرکت صوري، و سفر ظاهري باشد، يک حرکت دروني و سير و سياحت باطني است، فقط پرواز جسم نيست، بلکه پرواز جسم مقدمه و وسيله يي براي پرواز روح است.

اولين گام در حج، که قبل از دست يازيدن به اعمال ضرورت دارد، به وجود آوردن روحية انقياد از فرامين الهي در قلب و جان ماست، و بديهي است که اين تسليم، از اطاعتهاي ساده و ابتدايي در اتيان و واجبات و وانهادن محرمات الهي شروع مي شود تا به اطاعت محض و خالص برسد که فرد "کَالمَيت في يد الغَسال" باشد يعني در برابر ارادة حق همچون مرده يي باشد که در دست غسال قرار دارد. از اين نوع تسليم در اولياي الهي مي توان سراغ گرفت که وقتي پاي اجرايي فرامين الهي به ميان مي آيد هر چقدر هم که آن امر و اجراي آن سهمگين باشد در اطاعت خويش ترديد نمي کنند که حضرت ابراهيم "ع" مَثَل اعلاي عبوديت است.

هنگامي که به ابراهيم "ع" وحي مي شود که بايد فرزند دلبند خودت را براي ما قرباني کني، ابراهيم بي درنگ اين امر را با فرزند خويش در ميان مي گذارد که جوان وي نيز مي گويد که پدر جان، تو امر پروردگار را اطاعت کن و من صبر خواهم کرد.

ناگفته پيداست اين حد از صبر و مقاومت و اين ميزان از انقياد در توان بسياري از تودة مردم نخواهد بود؛ ولي لا اقل اگر در هنگام انتخاب بين امر الهي و معصيت نتواند به نفس خود تحميل کند که (اِفعَل ماتؤمرَ) تو امر را اطاعت کن نه خواهش چشم يا دل يا رياست و پول و امثال آن را، در اين صورت آيا مي توان گفت او (مُسلِم) است آيا او ميان امر هواي نفس و دستور الهي به کدام دستور گردن مي نهد؟ يقيناً مسلم همان است.

ابراهيم "ع" اسماعيل را به قربانگاه برد، و در آن جا اسماعيل را بر زمين خوابانيد که قربان کند، حتي کارد تيز را بر گلوي او نهاد، در همين هنگام نداي الهي به گوشش رسيد که اي ابراهيم! فرمان خدا را با عمل تصديق کردي، در همين هنگام گوسفندي از جانب خداوند براي ابراهيم "ع" آورده شد، ابراهيم "ع" نداي ديگري شنيد که از اسماعيل "ع" دست بردار و به جاي او اين گوسفند را قربان کن، و به اين ترتيب ابراهيم "ع" در يک امتحان بزرگ الهي قبول گرديد و خاطرة اخلاص، ايثار و جهاد اکبر او درس سازنده و بزرگي براي انسانها در همه زمانها و مکانها گرديد و از آن به بعد حاجيان در روز نهم ذلحجه الحرام قرباني مي کنند.

با ذبح گويي براي هميشه شاهرگ هوايي نفس و گرايشهاي واهي را قطع کرده و لاشه يي او را سوي مي افگني و صد البته اين کار تنها براي رضايت الهي انجام مي پذيرد و گويا زبان حال تو در آن حال چنين است: خدايا! هرچيز که بخواهد در سر راهم مانع وصال تو شود شاهرگ آن را بريده و از وجودم جدا مي کنم.

به هر حال با تبريک به مناسبت ايام عيد قربان به تمامي مسلمانان جهان، اميدوار هستيم که حج تمامي زائرين بين الله شريف مورد قبول درگاه احديت قرار بگيرد و اين زائران جزء کساني نباشد که اين سفر با انگيزه هاي غير الهي و يا محرکه هاي شرک آلود، تنها دست آورد آنها سوغات هاي بازار آن ديار باشد، بلکه آرزوي ما اين است که همه مسافران خانه دوست پاسخ لبيک خود را دريافت دارند.

 

 

بیوگرافی: ستاره سينماي ايران مهناز افشار -۲

متولد 1356
مدرک: دیپلم علوم تجربی
زيبايي وي باعث شد تا قبل و بعد از اکران فیلم « شور عشق » به خواست خود سوژه اول مطبوعات باشد. بعد از مدتی جنجال مطبوعاتی و پس از توقیف فیلم « خاکستری » مدتی از او خبری نبود. تا اینکه پس از یکسال با بازی در فیلم « نگین » به سینما بازگشت.
او در سال 1383 سه فیلم بر پرده سینماهای تهران داشت که هر سه فیلم با استقبال مخاطبان روبرو شدند: « کما »، « 13 گربه روی شیروانی » و « زهر عسل ».
مهناز افشار از بازی در نقش کوتاهی در فیلم « سالاد فصل » نشان داد که توانایی هایی هم در اجرای نقش های متفاوت دارد. او در فیلم « آتش بس » توانایی هایش را به رخ همگان کشید.
مهناز افشار تا کنون همراه با محمدرضا گلزار در شش فیلم ظاهر شده که پنج تای آن از پرفروش ترین فیلم های زمان اکران خود بودند و دیگری در مرحله تولید است: کما، 13 گربه روی شیروانی، زهر عسل، آتش بس، تله که فیلم « کلاغ پر » در مرحله تدوین است.

......................................................

مجموعه آثار:

- دوستان (علی شاه حاتمی، 1377)
- شیرهای جوان (محسن محسنی نسب، 1378)
- شور عشق (نادر مقدس، 1378)
- خاکستری (مهرداد میرفلاح، 1379-80)
- نگین (اصغر هاشمی، 1380)
- دختری در قفس (قدرت الله صلح میرزایی، 1381)
- 13 گربه روی شیروانی (علی اکبر عبدالعلی زاده، 1382)
- زهر عسل (ابراهیم شیبانی، 1382)
- کما (آرش معیریان، 1382)
- سالاد فصل (فریدون جیرانی، 1383)
- آکواریوم (ایرج قادری، 1383)
- کارگران مشغول کارند (مانی حقیقی، 1384)
- آتش بس (کیومرث پوراحمد، 1383)
- چه کسی امیر را کشت؟ (مهدی کرم پور، 1384)
- محاکمه (ایرج قادری، 1385)
- تله (سیروس الوند، 1385)
- رییس (مسعود کیمیایی، 1385)
- تسویه حساب (تهمینه میلانی، 1386)
- کلاغ پر (شهرام شاه حسینی، 1386)

مجموعه تلویزیونی:
- گمشده (1376)

زندگی‌نامه ستاره ايراني

 

زاده سال ۱۳۵۰ در تهران است. او از دوران دبستان بازی در گروه‌های کوچک تئاتری را آغاز کرد. نخستین نقش سینمایی‌اش را در سال ۱۳۶۸ در فیلم «وسوسه» به کارگردانی جمشید حیدری به دست آورد. اما نخستین حضور جدی‌اش را میتوان در فیلم «عروس» به کارگردانی بهروز افخمی در سال ۱۳۶۹ دانست. او و ابوالفضل پورعرب را اولین جوانان سینمای ایران پس از انقلاب می‌دانند.

‍پس از آن، کریمی در دو فیلم مهم از داریوش مهرجویی به نام‌های «سارا» و «پری» بازی کرد. بازی‌اش در فیلم «سارا» اقتباسی از «خانه عروسک» اثر هنریک ابسن بود، برایش جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره‌های سن سباستین و نانت را به ارمغان آورد.

در همان سال برای تحصیل در رشته طراحی به آمریکا رفت و تا زمان بازی در فیلم «پری اثر داریوش مهرجویی به ایران بازنگشت. بازی‌اش در این فیلم که اقتباسی از کتاب «فرنی و زویی» اثر سلینجر بود مورد توجه قرار گرفت و برای بار سوم در جشنواره فیلم فجر نامزد سیمرغ بلورین شد.

پس از بازی در چند فیلم از کارگردانانی چون ابراهیم حاتمی‌کیا، بهروز افخمی و داریوش فرهنگ در سال ۱۳۷۷ در فیلم «دو زن»به کارگردانی تهمینه میلانی بازی کرد. او با بازی در این فیلم، به بازیگر ثابت چند فیلم بعدی تهمینه میلانی با مایه‌های فمینیستی تبدیل شد و این همکاری تا فیلم «واکنش پنجم» ادامه یافت. کریمی برای پنجمین بار برای فیلم «دو زن» نامزد دریافت سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر شد. و جایزه بهترین بازیگر زن را به خاطر بازی در همین فیلم از جشنواره تائورمینا ایتالیا گرفت.

پس از اینکه دستیاری عباس کیارستمی‌را در فیلم «A.B.C. Africa» به عهده گرفت، در سال ۱۳۸۰ فیلم کوتاه مستندی با مضمون نازایی با عنوان «داشتن یا نداشتن» ساخت که برنده جایزه باران شد. در سال ۱۳۸۱ در دو فیلم ««دیوانه‌ای از قفس پرید» به کارگردانی احمد‌رضا معتمدی و «واکنش پنجم» به کارگردانی تهمینه میلانی بازی کرد که به خاطر بازی در این دو فیلم جایزه سیمرغ بلورین جشنواره فجر را گرفت.

او برای اولین بار در فیلم «باج خور» اثر «فرزاد مؤتمن» در یک نقش منفی بازی کرد.

در سال ۱۳۸۳ اولین فیلم بلندش به نام «یک شب» را کارگردانی کرد.

.............................................................

jawadsarwary2006@yahoo.com

 

 

مدافعان حقوق بشر، با بي شرمي بشر را پايمال مي كنند!

 

 

 

جواد سروري

 

با گذشت 59 سال از عمر تنظيم اعلامية حقوق بشر و تصويب آن در مجمع عمومي سازمان ملل گمان

 

ميرفت جميع افراد بشر و دولتها، آن را مد نظر گيرند و سعي نمايند تا با درنظر گيري آن و احترام به حقوق

 

و آزاديها آن را به اجرا در آورند، اما به زودي مردمي كه ويراني هاي جنگ و جنايات و آثار تلخ آن را ديدند

 

فهميدند كه سازمان ملل و اعلاميه يي صادره آن به نام حقوق بشر فريب ملتهاي مستضعف و ضعيف و

 

توجيهي براي مشروعيت دادن جنايات و تجاوزات و غارت آنان است.

 

شاهد هستيم كه پس از ويتنام، فليپين، السلوادور، پاناما، سومالي و بوسني هرزگوئين و فلسطين و لبنان

 

تراژيدي حقوق بشر چهرة زشت خود را در عراق و افغانستان مي نماياند.

 

در افغانستان طي حدود دو هفته يي گذشته بيش از صد نفر از افراد ملكي بر اثر حملات كور نيروهاي خارجي

 

به شهادت رسيدند و دهها خانه با خاك يكسان گرديده است، كشور عراق نيز با فاجعه انساني روبرو است به

 

گونه يي كه همگان شاهدند كه روزانه دهها نفر از مسلمانان عراقي در حملات شورشيان و يا نيروهاي

 

خارجي به شهادت مي رسند. با وجود چنين اوضاعي سازمان ملل و كشورهاي داعيه دار حقوق بشر سكوت

 

كرده و در اين مورد هيچ عكس العملي از خود نشان نداده اند.
 

در مقابل اين سكوت شرمگين ديديم در مواردي كه منفعت قدرتهاي استكباري دخيل باشد از خود عكس العمل

 

نشان ميدهند كه مي توان به تعليق در آوردن عضويت ملالي جويا از ولسي جرگه افغانستان را مثال زد، در

 

حالي كه اين موضوع يك مسأله سياسي داخلي يك كشور مي باشد، اما ديديم كه ديده بان حقوق بشر بر ضد

 

246 نماينده ديگر مردم و به دفاع از يك شخص آن هم به خاطر منافع گرداننده گان خود موضع گيري نمود!!

 

ولي بدليل همين منافع در قضيه كشتار مردم ملكي سكوت مي نمايد.

 

اين سازمان هاي جهاني و سياستمداران و مثلاً مدافعان حقوق بشر با اظهار نظرهاي مداخله جويانه در

 

مورد استيضاح داكتر سپنتا موضع گيري مي نمايند، اما زنده گي جوانان مسلمان فلسطيني براي آنها ارزش

 

ندارد.

 

در حالي كه در شهرهاي مختلف عراق شديدترين كشتار افراد ملكي در جريان است، مدعيان حقوق بشر با

 

بي شرمي از كنار آن تراژيدي دلخراش انساني بي تفاوت مي گذرند؛ اما در مقابل اخراج مهاجرين غير

 

قانوني از ايران آن كشور را محكوم مي كنند! در حالي كه از نظر حقوقي دولت ايران حق چنين كاري را دارد

 

و كشورهاي اروپائي و امريكا حتي يك مهاجر غير قانوني را حتي براي چند روز نمي پذيرند.

 

واقعيت اين است كه سازمان ملل در اعلامية حقوق بشر تا حالا اصلاً ديده شده است كه از حقوق بشر دفاع

 

شود و شايد دليل آن هم اين باشد كه غربي هاي كه سردمدار اين سازمان اند نه بشر را مي شناسند و نه

 

حقوق بشر را مي دانند زير لواي همين حقوق بشر بود كه رژيم اشغالگر قدس دست به كشتار در فلسطين و

 

لبنان در چندين نوبت زده است و تا حالا نيز جنايات رژيم صهيونيستي ادامه دارد.

 

همين سازمان ملل و حقوق بشر بود كه در برابر دخالت هاي نظامي و سياسي امريكا در كشورهاي مختلف

 

جهان و كشتار افراد بي گناه سكوت نموده است.

 

آنچه كه مشخص است حقوق بشر غربي همواره تكيه گاهي بوده براي جنايتكاران و توجيهي قانوني براي

 

دخالت قدرتها و تحريم هاي اقتصادي و تسليحاتي عليه ملت هاي كه نمي خواهند زير سلطه دولت هاي

 

استكباري گردن نهند.

 

حرف ما اين است كه چرا ديده بان حقوق بشر سازمان ملل، نماينده گانش را به مناطق جنوبي افغانستان و

 

شهرهاي مختلف عراق نمي فرستد تا گزارش تهيه كند كه چگونه زنان و كودكان بي گناه مثله مي شوند؟

 

چرا مدافعان حقوق بشر امريكايي به فلسطين اشغالي نمي روند تا ببينند با مردان و زنان اسير چه معامله يي

 

ميشود؟

 

در منطق غربي، سلمان رشدي ها حق انساني دارند اما مليونها انسان مسلمان در سرزمين هاي اسلامي

 

حق انساني ندارند؟

 

اين است مفهوم حقوق بشر غربي كه امريكا و انگلستان طلايه دار آن شده اند! به هر صورت كاملاً واضح

 است كه شعار حقوق بشر و بشر دوستي از سوي كشورهاي غربي چيزي جز وسيله قرار دادن براي رسيدن

به يكسري اهداف خاص و از پيش تعيين شده نمي باشد و جاي كه منافع آن كشورها حكم نمايد از اين حربه

استفاده مي شود و در نقاطي كه منافع آنها در خطر نباشد به سكوت خفت بار مي پردازد و هر جا كه بخواهند

براي دوستان خود استثنا قائل ميشوند و سازمان حقوق بشر چيزي نيست جز بازيچه يي در دست امريكا و

كشورهاي غربي و وسيله يي براي رسيدن به اهداف شوم آنها و در واقع ديده بان حقوق بشر نهادي براي

دولت هاي غربي است جهت فريب دولت هاي ضعيف و ديگر هيچ.