هفته نامۀ انصار

بازهم دلم گرفت و خدا می داند بر کاغذ سفید که تا چند لحظۀ دیگر سیاه خواهد شد چه خواهد آمد. بازهم دلم گرفت و قلم در دستم بی تاب شده و خواهش حرکت از قلبی می کندکه تمام زوایایش را خطوط تاریک و مبهم پرکرده است. بازهم دلم گرفت و در این سرزمین سوخته، یاد قربانیان به ویژه کودکان مظلوم پنجوایی آزارم می دهد. و دیدن صورت مادرانی  که مروارید در آن کاشته اند، قلبم را می فشارد.

قلم را به روی کاغذ در حرکت در می آورم، شاید این بار غزل هایم را باد به گوش نیلوفرهای به خون آغشته، آن کودکان مظلوم آغشته به خون و چشمان نگران بازماندگان آنان ببرد. شاید این بار این غزل ها شیر مردان را از خواب گران برخیزاند، تا اگر قاتلین گلهای پرپر شدۀ پنجوایی به زودی اعدام نگردیدند، دوباره کوهها با پاهای تنومند آنان آشنا شود. اگر چنین حرکاتی ادامه بیابد نباید کوهها را به انتظار گذاشت، کوهها را به انتظار گذاشتن کار زبونان است.

نباید این کار تکرار شود که بیگانه ها روی گونه های مادران وطنم مروارید بکارند، چون اگر این کار تکرار شود و ما خاموش بنشینیم، آنها به زودی از گیسوان دخترکان وطنم شلاق بافته و بر فرق مردان خواهند کوبید. اما اگر این جنایات ادامه بیابد بار دیگر مردان ما از قهرمانی هایشان غزل های تازه خواهند سرود.

اما من به کودک پنجوایی حسودیم می شود که او شهید شده است و من مانده و سکوت کرده ام. از گلوله ای تفنگ سرباز آمریکایی نفرت دارم که گلوی کودک هموطنم را دریده و من سکوت کرده ام. اما خارجیان باید از آنروز بترسند که شیپورهای جنگ به صدا درآمده و طبل های رزم همه را به میدان کارزار دعوت نماید که آنگاه از نعره سواران ما کوهها به لرزه در خواهند آمد. و در سماع ملائک و فرشتگان دسته دسته از آسمان به زمین خواهند آمد و تبارک ا... گویان بر سواران ما سلام خواهند کرد. و مگذارید تا چنین روزی بیاید که مردان گمنام وطنم شمشیرها را در آسمان به رقص در آورند و خندق مرگ دیگری به وجود بیاورند. پس باید هرچه زودتر قاتلین کودکان وطنم اعدام گردند و باید ترسید از خشم دلیر مردان این امت.

جواد "سروری"

روزی آرامی بود، سروصدای تک و توک انفجار و کلوله های به اصطلاح گروههای تروریستی مخالف دولت هم شنیده نمی شد، اما سوز سردی می وزید گویا که آسمان خبر از یک فاجعه می داد ؛اما چه فاجعه ای؟ دل ما خوش بود که نیروهای خارجی برای تأمین امنیت مستقراند. نمی دانم سوز آسمان خبر از چه فاجعه ای دارد؟ دقایقی ازصبحگاهان گذشته بود که ناگه صدای تیراندازی پی هم، سینه ای کودکان و زنان و مردان را به دریدن گرفت و جیغ کودک و بزرگ و زن و مرد فضا را پاره نموده و به آسمانها رسید. هیچ رنگی به چشم نمی آمد جز سرخی خون شهدا. در و دیوار را سرخی فراگرفت و فضا را فغان و ناله پر کرده بود و زمین را شهدای که به جا مانده بودند. چه کسانی چنین مردم را به رکبار گلوله بسته بودند؟ آیا گروههای تروریستی بودند؟ آیا مخالفین دولت بودند؟ نه، کسانی بودند که به زعم خودشان برای مبارزه با گروههای تروریستی آمده بودند؟! اما نه یک بار و دوبار بلکه چندین بار است چنین مصیبت های را به بار می آورند. بلی، پنجوایی قندهار به دست یک سرباز امریکایی خونین شد و بار دیگر هفده تن از مردم مظلوم این سرزمین سوخته به طور بی رحمانه و غیر انسانی به شهادت رسیدند. کودکان مظلومی که جند بهاری بیشتر از عمرشان نگذشته بود، گل های نوشکفته ای که گلوله ای سرباز امریکایی بی رحم به راحتی از گلوی نازک آنان عبور کرد و خواب های کودکانه ای آنان را از این دنیای ظلم ابدی ساخت. مردم پنجوایی را فراموش نخواهند کرد، شهدایش را ذره ذره خاکش را، خانواده های داغدیده اش را، دیوارهای خونینش به ظلم قاتلین و مظلومیت شهدایش شهادت خواهد داد. اگر زبان خاک را بدانیم، صدای ذجۀ آن را برای این فاجعه خواهید شنید و اگر صدای آسمان را بشنویم مرثیه اش را در سوز شهدای پنجوایی خواهی شنید. اما آنانی که در این فاجعه به شهادت رسیدند، اکنون از شکر چهار نهر ، آب و عسل و شیر و شراب سرمستند، اما ما هستیم که هنوز در امتحان به قرار داریم. ما هستیم که باید بدانیم جنگ یعنی ویرانی، آتش و خون یعنی ظلم بیگانه، یعنی اضطراب به رگبار بسته شدن از هر طرفی. یعنی یک معذرت و تمام؟! اما نه این بار باید کاری کرد تا دیگر شاهد سرد شدن تن گرم کودک در قامت خمیدۀ مادر نباشیم. باید سرباز قاتل در افغانستان محکمه و اعدام گردد. این خواست بزرگی نیست، بلکه عدالت است. مگر نه اینکه کودکان مظلوم پنجوایی، آن گلهای ناز، که هرکدام در پس رنج های بیکران، آرزوهای سال های بعد را در دل می پروراندند که آن سرباز سیه دل بی شرمانه آرزوهای کودکانۀ شان را بر باد دادند. و مادرانی را که شب برای کودکانشان لالائی می خواندند، اکنون قصه گوی مزار فرزندان دلبندشان شده اند. حال چگونه بخندیم غم مادران داغدیده و کودکان یتیم پنجوایی را فراموش کنیم؟ در حالی که در پنجوایی صدای کودکان شنیده نمی شود. چگونه می توان چشم ها را بست و با یک وعده و معذرت چون موشی در خانه لانه کرد؟ نه نمی توان از این فاجعه به سادگی گذشت. و فقط و فقط عدالت باید اجرا گردد. 

جواد سروری

مقدمه:

در دیدارهای که به صورت خصوصی و یا با دیگر جوانان شهر کابل با استاد شهید داشتیم، ایشان مطالبی را بیان می داشتند که با استفاده از آن و احساس دردهای ایشان، این نوشته که برداشت نویسنده از درد دل و دغدغه های رهبر شهید است، نگاشته می شود.

فاش می گویم من دشمن استکبار و استعمار هستم

فاش می گویم که من دشمن امت یهود و کمونیست هستم، چرا که من مسلمان و از امت محمد"ص" هستم. من دشمن استکبار و استعمار هستم، من دشمن نوکران واجیران غرب هستم، چرا که قرآن می خوانم و از آن پیروی می کنم.

پس مرا بکشید ای دشمنان اسلام و مسلمین ای فرزندان یهود که شهوت خرید میوه های فاسد بیهودگی غرب تمام وجودتان را فراگرفته است. مرا بکشید تا یکی از مجاهدان اسلام را کشته باشید. مرا بکشید ای نقابداران منافق، مرا بکشید چون از همۀ شما بیزارم، از همۀ شماهای که در این دنیا بومی کشید تا هرجا عفونتی برخیزد جمع شوید و از دنیا و دالر سهمی ببرید.

دوستان من! از شما هم بیزارم، بیزارتر از دشمنانی که مرا محکوم نفس خود می خواهند. اگر راه جهاد و مقاومت، ماشه و انگشت و مشت و تکبیر را دنیا بسته است، اما همچنان درب باغ شهادت باز باز است.

اما اگر شما دوستان من هستید، برای کشته شدن من واویلا نکنید،برکودکان و زنان مظلوم بحرین، یمن، عراق و فلسطین چاره اندیشی کنید. با از دست دادن یارانی چون قهرمان شهید احمدشاه مسعود، فرمانده پناه، جنرال داوود و... ودیدن پرپر شدن گلهای نوجوان و زنان بی پناه کشور،تحمل این دنیا برایم سخت شده است. اما شما در حالی که برادران، خواهران و به ویژه کودکان هم کیش و هم میهن تان در آتش خشم اهریمنان مثله شده و خواهرانتان یا کشته می شوند و یا از بوی تعفن فرهنگ غربی به منجلاب فساد غرق می گردند و تن فروشی می کنند و یا مورد تجاوز قرار می گیرند، شما نشسته و همسرانتان را نوازش می کنید؟! شما دوستان من نیستید، شماهای که راه و هدف شهدای افغانستان را فراموش کرده اید.

من نجات دلم را از این دنیای نفسانی از خداوند طلب کردم و سعی در نجات زنان و کودکان مسلمان را به پشتوانه الهی از شما انتظار دارم.

مرا برای یاری نمودن تان معذور بدارید که دیگر طاقت دیدن پرپرشدن گلهای کوچک و نشکفته باغ این دیار را ندارم. دیگر تحمل ذجۀ زنان کودک از دست داده و پدرانی که جوانان مثله شده شان را برروی دست حمل می کنند و نوجوانانی که هنوز چند بهاربیشترازعمرشان نگذشته است، اما باید داغ یتیمی را تحمل کنند را ندارم. چرا که در این میان سهم من تنها خواندن اخبار است و گریه و فاتحه.

برای من دیگر این قفس دنیا تنگ شده است، پس بارالهی خوشا کشتن آغشته برظلمتی که نام ترا بر زبان دارد. پس ای نور نور ای نور هر دو جهان اگر پا بر سر مسئلت من می گذاری مرگم را حوالتی فرست چنانکه سزاوار شفاعت تو و خاندانت باشد.

     افغانستان

        یک دهه بحران با حضور نیروهای خارجی

جواد " سروری "

با گذشت یک دهه از استقرار نظام حاکم در افغانستان و حضور نیروهای نظامی از 46 کشور جهان، متأسفانه شاهد هستیم که اوضاع امنیتی کشور همچنان با تشنج و درگیری بین نیروهای خارجی و دولتی در یک جناح و گروهای مسلح طالبان به رهبری ملا محمد عمر و حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار به عنوان مخالفین در حال جنگ با نظام حاکم همچنان ادامه داشته و به قربانیان آن که اکثراً زنان و کودکان می باشند، افزوده می شود. وطبق اعترافات فرماندهان نظامی نیروهای خارجی مستقر در افغانستان، این جنگ تا اکنون برنده ای نداشته است. (1)  

این اعترافات و اوضاع آشفتۀ آشکارکشور حاکی از آن است که حضور نیروهای نظامی چهل وشش کشور جهان طی ده سال گذشته نتوانسته است تا امنیت ،  ثبات و صلح را برای ملت افغانستان به ارمغان بیاورد. اما جای بسی تأسف است که با وجود عدم توانائی نیروهای خارجی در به وجود آوردن امنیت و رسیدن به اهداف پیش بینی شدۀ مانند نابودی تروریستان ، صحبت از ایجاد پایگاههای دائمی امریکا در افغانستان می شود. و بعضی از جیره خوران وابسته به غرب در داخل نیز بدون در نظر داشت غرور اسلامی ملت ما و خوی سلطه طلبی و منفعت طلبی دنیای غرب ، با استدلال های واهی از ایجاد چنین پایگاههای حمایت خود را اعلام نمودند . اما واضح است که جز این عده ای اندک اکثرمردم ، کارشناسان ، مسؤولان و دلسوزان واقعی به ملت و کشور با چنین پایگاههای دائمی به شدت مخالف می باشند.

در ادامۀ مطلب بخوانید...

به کدامین گناه کودکان را می کُشید ؟!

انصار:

اکثر کودکان دنیا به دور از مشکلات روزمره در حال وحوای کودکی سرگرم بازی های کودکانه اند، اما آه از روزگار کودکان مظلوم افغانستان که در گیرودار جنگ، گاهی از جانب نیروهای بی رحم خارجی مورد حمله قرار می گیرند و گاهی هم از جانب مزدورانی به نام طالب والقاعده وحزب اسلامی.

در گیرودار جدال های چندین دهه افغانستان، ده سالی می شود که نیروهای خارجی به گفته خودشان ، برای نابودی تروریستان و گویا جهت کمک به مردم افغانستان! به این کشور لشکر کشی نموده اند. اما شاهد هستیم که متأسفانه هرساله هزاران نفر از هموطنان بی گناه این مرزوبوم به وسیله ای این نیروها کشته می شوند. در این میان کودکان افغان بیشترین قربانیان حملات کور آنان بوده که تازه ترین این رویداد شرم آور کشتار 9کودک در ولایت کنر می باشد.

پس از این کشتار وحشیانه ، طبق معمول اما این بار کمی شدیدتر تنها به محکوم نمودن از جانب مقامات افغان و معذرت خواستن از سوی نیروهای خارجی اکتفا شده است.

جای سوال اینجا است که چرا برای یک بار هم که شده عوامل این گونه حملات کورکورانه و در عین حال وحشیانه به محاکمه کشانیده نمی شوند؟ اگر سربازان خارجی بدانند که خون افراد بی گناه افغانستان برای کسی ارزش دارد و اگر برای آنها تفهیم شده باشد، در صورتی که بی گناهان را چه برای تفریح!! یا از روی عقده بکشند، به محاکمه کشانیده خواهند شد و باید سزای عمل خود را ببینند. در این صورت هیچ سربازی جرأت نخواهد کرد به روی گروهی از کودکان مظلوم تیراندازی کند.

اما تجربه برخورد ده ساله نیروهای خارجی در افغانستان نشان داده که به این نیروها این گونه تفهیم شده است که آنان بالاترین نیروی موجود در افغانستان می باشند،حتی تصمیم آنان بالاتر از قانون و اگر بهتر بگوئیم در برابر اعمال آنان هیچ کس و هیچ قانونی وجود ندارد. و گویا آنان دست باز دارند حتی برای کشتار کودکان افغان.

با چنین اوضاعی چگونه بعضی از مسؤولان با بی اعتنایی به برخورد این نیرو ها با مردم افغانستان ،با بی شرمی از ایجاد پایگاهای دائمی امریکا در کشور حمایت می کنند.

در این حوادث بر خورد ارگانهای که دم از حقوق بشر و بشر دوستی می زنند ، مایۀ  شرم ساری بانیان آن است. مدافعین حقوق بشری که تا موضوع رعایت حجاب زنان می شود ، می گویند سلب دموکراسی است! غرب پرورده های که تا از قطع سریال های مزخرف و مستهجن هندی و غربی سخن به میان می آید، می گویند سلب آزادی است.

کجاست حقوق بشری که پرپر شدن کودکان مظلوم را پیش چشم مادرانشان ببیند؟ کجایند آنانی که ظلم بر یک دخترو بریدن بینی او را توسط عده ای ، به دلایل سیاسی چندین هفته در سطر اول نشریات خود قرار می دهند ، هر چند ما هم آن عمل شنیع را قبیح می دانیم، اما چرا این آقایان در موضوع کشتار تکراری اطفال و زنان مظلوم توسط نیروهای خارجی سکوت ننگین پیشه کرده اند؟!

پس واضح است که این سازمان ها و رسانه های یهودی تبار نه به دنبال حقوق بشر ، بلکه برای به بیراهه کشانیدن جوانان و زنان افغانستان برنامه دارند که بی حجابی و به فساد آغشته کردن جوانان ، از برنامه های آنان است.

در مورد کشتار بی رحمانه کودکان به مسؤولان دلسوز به مردم یاد آور می شویم  که تنها به محکوم نمودن اکتفا ننموده و تا به محاکمه کشانیدن سربازان قاتل خارجی پیگیر موضوع باشند. و به رسانه های آزاد و متعهد نیز تأکید می کنیم ، موضوع به محاکمه کشانیدن سربازان قاتل خارجی را جدی گرفته و در این راستا به وظیفۀ دینی و میهنی خود عمل نمایند.

که در غیر این صورت ما بازهم باید شاهد پرپر شدن کودکان و بی گناهان دیگری نیز باشیم.